انتخابات، هم براى ملت ما مهمّ است، هم براى دوستان ما در دنيا مهمّ است، هم براى دشمنان ما مهمّ است. اين انتخابات مثل انتخاباتهاى قبلى، يك نقطه‌ى توجّه و دقّت است؛ هم براى دوستان ما، هم براى دشمنان ما؛ براى ملت ما هم بسيار حائز اهميت است.
اهميت انتخابات مجلس از دو جهت است؛

اوّل از اين جهت كه حضور شما در پاى صندوقهاى رأى بارزترين مظهر حضور مردمى است و اين پشتوانه‌ى انقلاب و كشور است. كسانى كه با اخبار سروكار دارند، مى‌بينند كه مراكز سياسى دنيا از گوشه و كنار سر بلند مى‌كنند و مى‌گويند ما نگران انتخابات ايران هستيم و مسائل انتخابات ايران را پيگيرى مى‌كنيم؛ اين به همين خاطر است. نگاه مى‌كنند تا ببينند آيا مردم در صحنه حضور دارند يا نه؛ اگر دارند، مثل گذشته نمى‌شود با اين نظام كارى كرد؛ اگر حضور مردم ضعيف شود، آن وقت استنتاج مى‌كنند كه بين مردم و نظام فاصله افتاده است؛ در اين صورت راه را براى دخالت و سلطه و پنجه انداختنِ دوباره بر كشور هموار مى‌بينند؛ از اين جهت متوجّه انتخاباتند. پس اهميت اوّلِ انتخابات به‌خاطر اين است كه انتخابات سنگر كشور است؛ حضور مردم در پاى صندوقهاى رأى، مصون‌ساز سرنوشت ملت و مردم است و دشمن را از تعرّض و تجاوز و پُررويىِ بيشتر باز مى‌دارد. در اين بيست‌وپنج سال، دشمنان ايران براى تسلّط بر اين كشور راههاى گوناگونى را پيمودند و همه ناكام. يك راه براى آنها باقى مانده است و آن، جدا كردن مردم از مسؤولان و نظام است؛ چشم به اين راه دوخته‌اند. همه‌ى تلاشها و تبليغاتى كه مى‌كنند و همه‌ى حرفهاى زيادى‌اى هم كه مى‌زنند، به‌خاطر همين است؛ مى‌خواهند مردم را جدا كنند. انتخابات توى دهن دشمن مى‌زند و او را مأيوس مى‌كند؛ احساس مى‌كند كه مردم در ميدان دفاع از كشور و مرزها و مصالح و نظامشان قرص و محكم ايستاده‌اند.
جهت دومِ اهميت انتخابات مجلس اين است كه شما با انتخاب نماينده‌ى مجلس، در واقع سرنوشت كشور را در چهار سال آينده رقم مى‌زنيد. انتخابات مجلس مظهر دخالت مردم در سرنوشت خود و كشورشان است؛ چون مجلس مركز قانونگذارى است. قانون يعنى جاده‌اى كه باز مى‌شود تا مسؤولان اجرايى از آن جاده حركت كنند و با تلاش خود گوشه و كنار و زواياى كشور را آباد و اصلاح كنند. اين جاده بازكنى به عهده‌ى قانون است و قانون را هم نماينده‌ى شما در مجلس وضع مى‌كند؛ بنابراين مجلس خيلى مهمّ است. علاوه بر اين، طبق قانون اساسىِ ما، مجلس ناظر بر دولت است. اگر دولت در جايى بد و يا كج حركت كند، پا در راه نادرستى بگذارد و خداى نكرده سوءاستفاده‌اى بشود و فسادى به‌وجود آيد، مركزى كه مى‌تواند جلوِ فساد و انحراف را بگيرد، مجلس است؛ ببينيد چقدر مهمّ است! اين مجلس با آراءِ مردم تشكيل مى‌شود. هرچه آراء بيشتر باشد، مجلس قويتر خواهد شد. شما وقتى كسى را صالح و شايسته دانستيد و او را به مجلس فرستاديد، توانسته‌ايد بخشى از توان خود را در ساختن و پيشرفت آينده به‌كار بگيريد؛ اهميت مجلس از اين‌جاست. لذا مردم براى مصالح خود، مصالح كشور و مصالح نظام بايد نگذارند انتخابات از آن شكوه و عظمت خودش بيفتد. متأسفانه بعضى از افرادى كه تريبون دارند - يا قلم يا بيان - و مى‌توانند حرف بزنند، ملتفت نيستند كه انتخابات و مجلس چه عظمتى دارد؛ حرفى ندارند كه كارى كنند يا چيزى بگويند كه مردم را از حضور در صحنه‌ى انتخابات و عرصه‌ى رأى دادن دلسرد كنند؛ اين بر اثر بى‌توجّهى و غفلت است، والّا هر ايرانىِ غيور و علاقه‌مند به عزّت ايران و آبادى كشور و سرنوشت ملت بايد تلاش كند تا مجلسى قوى و آبرومند تشكيل شود.

در دنيا عدّه‌اى هستند كه به مصالح جمهورى اسلامى علاقه‌مندند؛ در بين ملتها هم هستند، در بين دولتها هم هستند. بعضى از دولتها هم هستند كه به دلايل متعدّد به مصالح جمهورى اسلامى علاقه‌مندند. بسيارى از ملتها، بخصوص ملتهاى اسلامى هم علاقه‌مندند. نگاه همه‌ى اينها به اين انتخابات است؛ دلشان مى‌خواهد اين انتخابات، قوى، پُرشور و نشان‌دهنده‌ى عزم استوار ملت ايران باشد. يك عدّه هم در دنيا بدخواهِ ملت ايران هستند؛ اينها مى‌خواهند اين انتخابات يا اصلاً برگزار نشود تا اين پشتوانه‌ى مردمى گرفته شود؛ يا اگر برگزار شد، بسيار سرد و بى‌روح برگزار شود. دو روز قبل بعضى از نمايندگان كنگره‌ى امريكا در مقابل چند نفر از مريدان خود ظاهر شدند و به ملت ايران دستور دادند در پاى صندوقها حاضر نشوند! چه دليلى از اين واضحتر بر آن مطلبى كه من هفته‌ى پيش خطاب به ملت ايران عرض كردم كه راهبرد كلّى دشمن اين است كه انتخابات در كشور انجام نگيرد؟ دليلش هم واضح است؛ چون اگر انتخابات نباشد، كشور و نظام بى‌پشتوانه خواهد شد؛ اينها اين را مى‌دانند؛ لذا مى‌خواهند انتخابات نباشد.
بعضى از پارلمانهاى اروپايى هم دخالت خود را در اين كار به وقاحت رسانده‌اند. البته حرف زدنشان اهميتى ندارد؛ حرف مى‌زنند، بزنند؛ ما هم درباره‌ى خيلى از كارهاى آنها حرف داريم و حرف هم مى‌زنيم؛ نه اين‌كه ملاحظه كنيم و حرف نزنيم؛ نه، مسؤولان كشور ما هم نقاط ضعفى را كه در كارهاى آنها وجود دارد، هميشه با صداى بلند بيان مى‌كنند؛ بنابراين از گفتنِ آنها به هيچ‌وجه گله‌مند نمى‌شويم و از آنها بيش از اين هم توقّعى نداريم؛ اما همه دشمن ها بايد بدانند - چه دولتهايشان، چه پارلمانهايشان - تا كار در مرحله‌ى حرف زدن و گفتن است، اهميتى نمى‌دهيم؛ اما اگر قرار شد اين را به دخالت در امور كشور ما منتهى كنند، ملت ايران تو دهنىِ محكمى به همه‌ى آنها خواهد زد. مردم و مسؤولان طبق وظيفه‌ى انقلابى و دينى خود آنچه را كه مصالح آنها ايجاب مى‌كند، با همان آگاهى و روشن‌بينى خود به فضل پروردگار عمل خواهند كرد.

البته انسان گاهى چيزهايى مشاهده مى‌كند؛ بعضى دستگاهها از هم گله مى‌كنند و گاهى هم گلايه‌ها را بزرگ و درشت مى‌نمايانند. بنده اعتقادى ندارم به اين‌كه مسؤولان در چنين موقعيتهاى حسّاسى دست به شكوه و گلايه از يكديگر بزنند. بايد نگاه كرد به آنچه مصلحت اين كشور و اين ملت است. در يكى دو ماه اخير بعضى كارهاى دشمن شادكن هم صورت گرفت. البته ملت ما آگاه و هشيار بود و هست؛ فهميد چه‌كار بايد بكند و چه‌كار بايد نكند؛ همان‌طور كه درست بود، عمل كرد؛ آفرين بر شما ملت! ولى انسان متأسف مى‌شود كه ببيند بعضى كسان دوست مى‌دارند كارى كنند كه در آن سوى مرزها دشمنان اين ملت براى آنها كف بزنند! اين ننگ است. اگر ديديد دشمن براى شما كف مى‌زند، نگاه كنيد اشكال كارتان كجاست. امام فرمودند واى از آن روزى كه دشمن از ما تعريف كند! خوب؛ دشمن چه موقع از انسان تعريف مى‌كند؟ خيلى از نقاط تحسين‌برانگيز در ملت و كشور و امام ما بود و هست كه دشمنان ما در دلشان تصديق مى‌كنند، اما نمى‌خواهند به زبان بياورند. آن‌جايى كه دشمن براى كسى كف مى‌زند و هورا مى‌كشد و او را تشويق مى‌كند، بايد انسان بفهمد كه اشتباه مى‌كند. كسانى بر طبل تعطيلى انتخابات مى‌كوبيدند - البته به فضل پروردگار در متن ملت نيستند؛ منزوى‌اند - الان هم در گوشه و كنار كسانى پيدا مى‌شوند كه بگويند نبايد شركت كنيد، يا ما شركت نمى‌كنيم. اين غلط است؛ راه درستى نيست.

ملت بايد با وحدت و اتّحاد كلمه آنچه را كه مصلحت اوست، انجام دهد. اين را هم بنده به هيچ‌وجه موافق نيستم كه يك عدّه بگويند اگر فلان‌طور نباشد، اسلام از بين خواهد رفت؛ يك عدّه هم بگويند اگر فلان‌طور نباشد، جمهوريت از بين خواهد رفت؛ نه آقا، اين حرفها نيست. در اين كشور و در اين نظام، اسلام با جمهوريت همراه است. جمهوريتِ ما از اسلام گرفته شده و اسلامِ ما اجازه نمى‌دهد در اين كشور مردم‌سالارى نباشد. ما نخواستيم جمهوريت را از كسى ياد بگيريم؛ اسلام اين را به ما تعليم داد و املاء كرد. اين ملت، متمسّك به اسلام و معتقد به جمهوريت است. در ذهن اين ملت و در اين نظام، خدا و مردم در طول هم قرار دارند و خداى متعال اين توفيق را داده است كه مردم اين راه را طى كنند. عدّه‌اى بيايند بگويند اگر ما نباشيم يا اگر فلان‌طور نباشد، اسلام نابود مى‌شود؛ يك عدّه هم بيايند بگويند اگر ما نباشيم يا اگر فلان‌طور باشد، جمهوريت و مردم‌سالارى از بين مى‌رود؛ نه، اين‌طور نيست. اين ملت، اين نظام، اين چارچوب و اين قانون اساسى توانسته است هم اسلام را تضمين كند و هم جمهوريت را. البته اين‌كه ما گفتيم حركات دشمن شادكن، ذهن به سراغ مسؤولان نرود؛ نه، مسؤولان كشور و بسيارى از نمايندگان مردم در مجلس شوراى اسلامى و در مراكز ديگر علاقه‌مند و دلسوزند. جمعهاى كوچكى هستند، بالاخره در همه‌جا هم هستند، در داخل لباس ما هم هستند، ممكن است در مركز قانونگذارى و در مراكز ديگر هم باشند؛ اين كارهاى دشمن شادكن كار افراد معدودى است؛ بنابراين ذهن نسبت به جمع بزرگ مسؤولان كشور - چه در مجلس، چه در دستگاههاى اجرايى و چه در نقاط ديگر - بدبين نشود.

1382/11/24