در موضوع ولايت فقيه چند رويكرد وجود دارد كه هر يك ويژگي‏ های خود را دارد:

1.رويكرد فقهي: در مباحث فقهي درباره اين كه آيا ولايت براي فقيه ثابت است يا نه و اگر ثابت است محدوده آن چيست بحث مي‏شود. در اين حيطه موضوع ولايت فقيه يك موضوع فقهي است كه همانند مسائل فقهي ديگر فرد يا بايد مجتهد باشد و خود ديدگاهي را برگزيند و يا مقلد باشد و از نظر كارشناسان در اين موضوع تبعيت كند و به مقضتاي آن عمل كند. بديهي است كه در اين حيطه آنچه كه الزام دارد تبعيت عملي است.

2.رويكرد كلامي و عقيدتي: دراين حيطه آنچه مطرح است اين است كه آيا در اسلام داشتن حكومت و ادامه ولايت انبيا و اوليا مطرح است يا نه؟ اين يك موضوع كلامي و بينشي است و طبيعتاً فرد بايستي خود به يك نظر در اين موضوع برسد كه نوعاً مشكل است و يا نظر صاحب نظران را بپذيرد. البته اين موضوع جنبه تقليدي ندارد بلكه جنبه بينشي دارد.

3. رويكرد عملي: يعني كه ولي فقيه داراي حاكميت است و به مقتضاي قانون و به جهت حفظ انتظام جامعه، التزام عملي به ولايت فقيه ضروري است وگرنه در اركان جامعه و اداره آن اختلال به وجود مي‏ آيد و چنين كاری به فتواي هيچ يك از فقها جايز نيست.